Σαφής στοχοθεσία, αξιολόγηση και εξέταση της λειτουργίας και της απόδοσης των υπαρχόντων Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων, ώστε «να περιοριστεί η αυθαιρεσία της επιλογής, απ΄ όπου κι αν προέρχεται». Και κατόπιν: Αύξηση της κρατικής επιχορήγησής τους. Αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας ώστε να απεμπλακούν διαχειριστικές διαδικασίες που καθιστούν εξαιρετικά δυσχερείς ως και αδύνατες πολλές από τις λειτουργίες των θεάτρων. Και πρόσκληση προς όσες Περιφέρειες δεν ενισχύουν το θεσμό να τον υποστηρίξουν οικονομικά. Αυτά ήταν τα μέτρα τα οποία, στο πλαίσιο μιας «ευρύτερης εθνικής πολιτικής για το θέατρο» αλλά και μίας «περιφερειακής πολιτιστικής πολιτικής», εξήγγειλε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη για την «επανεκκίνηση» των ΔΗΠΕΘΕ και τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού τους πλαισίου. Η επανεκκίνηση του θεσμού συνδέεται με τον υπουργό Πολιτισμού που τον εμπνεύστηκε, τη Μελίνα Μερκούρη δηλαδή και την οφειλόμενη τιμή στη μνήμη της, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για το 2020, έτος αφιερωμένο σ΄εκείνη. με αφορμή την 100η επέτειο από τη γέννησή της. Και συζητήθηκε σε πολύωρη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε με πρόσκληση της υπουργού Πολιτισμού, με τη συμμετοχή του Γ.Γ. Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη, Περιφερειαρχών (παρόντες ήταν ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου Παναγιώτης Νίκας, ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Κώστας Αγοραστός, εκπρόσωποι των Περιφερειών Δυτικής Μακεδονίας και Κρήτης), Δημάρχων (όπως ο δήμαρχος Αγρινίου Γιώργος Παπαναστασίου), πρόεδρων, καλλιτεχνικών διευθυντών και εκπροσώπων των ΔΗΠΕΘΕ όλης της χώρας. «Θέλουμε να προχωρήσουμε κι όχι να μείνουμε πάλι στα λόγια. Θα μπουν κριτήρια και κανόνες» υπογράμμισε η κυρία Μενδώνη, αφού είχε προηγηθεί από τον Γ.Γ. Σύγχρονου Πολιτισμού, Νικόλα Γιατρομανωλάκη, εισήγηση στην οποία αποτυπώθηκε η σημερινή κατάσταση των ΔΗΘΕΘΕ και τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν: Το δισυπόστατο και ανακόλουθο νομικό τους καθεστώς, η χρονοβόρα και πολύπλοκη διοικητική διαδικασία, η έλλειψη μόνιμου προσωπικού, η επικάλυψη αρμοδιοτήτων, η έλλειψη πόρων κ.ά. Οι εκπρόσωποι των ΔΗΠΕΘΕ συμφώνησαν στην αλλαγή του θεσμικού πλαισίου, στην επανεξέταση των στόχων των θεάτρων και στην αξιολόγηση. Αναγνώρισαν ότι η βιωσιμότητα των θεάτρων εξαρτάται άμεσα από το παραγόμενο έργο και τη σχέση που αναπτύσσουν με την τοπική κοινωνία.