Εμείς, (δεν) μπορεί να τελειώσουμε έτσι...

Υπάρχουν σχέσεις που δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις. Σχέσεις που ξεκινούν ως έρωτας, γίνονται συνεργασία, οικογένεια, δημιουργία, συνήθεια, βαθιά σύνδεση και, τελικά, ένα κομμάτι της ίδιας της ζωής δύο ανθρώπων. Η σχέση της Άννας Βίσση και του Νίκου Καρβέλα είναι ακριβώς μία από αυτές.

Και γι’ αυτό η σημερινή δημόσια αντιπαράθεση έχει κάτι βαθιά στενάχωρο.

Τις τελευταίες ημέρες, οι δύο πλευρές έχουν ανταλλάξει, δημόσια, «πυρά» με αφορμή μια οικονομική διαφορά που συνδέεται με την ιστορική συναυλία της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ. Ο Νίκος Καρβέλας, στη δική του ανακοίνωση, μίλησε για την αμοιβή του, για τη συμμετοχή του στην παραγωγή αλλά και για μια βαθύτερη καλλιτεχνική διαφωνία. Η Άννα Βίσση απάντησε με εξίσου έντονο τρόπο, μιλώντας για τη δική της πλευρά και εκφράζοντας, μεταξύ άλλων, την απογοήτευσή της για έναν άνθρωπο που πίστευε ότι γνώριζε.

Δεν είναι δουλειά κανενός από εμάς να αποφασίσει ποιος έχει δίκιο. Δεν ήμασταν εκεί. Δεν γνωρίζουμε τις συμφωνίες, τις συζητήσεις, τα ποσά, τις λεπτομέρειες και κυρίως όσα έχουν ειπωθεί ιδιωτικά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που γνωρίζονται εδώ και δεκαετίες.

Αλλά ίσως υπάρχει κάτι που μπορούμε να πούμε εμείς οι απ’ έξω. Κρίμα.

Κρίμα γιατί μιλάμε για σχεδόν μισό αιώνα κοινής ιστορίας. Η γνωριμία τους ξεκίνησε το 1973, ακολούθησε ο γάμος τους, η γέννηση της κόρης τους, ο χωρισμός και, παρ’ όλα αυτά, μια καλλιτεχνική σχέση που δεν σταμάτησε. Ο Καρβέλας έγραψε και συνέδεσε το όνομά του με ένα τεράστιο μέρος της διαδρομής της Βίσση, ενώ η Βίσση υπήρξε η ερμηνεύτρια που έδωσε φωνή σε ένα μεγάλο κομμάτι της δημιουργίας του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να διεκδικούν τα χρήματά τους. Ούτε ότι οι οικονομικές συμφωνίες δεν πρέπει να τηρούνται. Φυσικά και πρέπει. Οι επαγγελματικές σχέσεις χρειάζονται καθαρούς όρους, αμοιβές και σεβασμό στη δουλειά κάθε δημιουργού και κάθε συνεργάτη.

Όμως άλλο η οικονομική διαφορά και άλλο η διάλυση μιας προσωπικής ιστορίας.

Γιατί όταν δύο άνθρωποι έχουν μοιραστεί τόσα πολλά, όταν έχουν μεγαλώσει ένα παιδί,, εγγόνια, έχουν δημιουργήσει τραγούδια που έμειναν στον χρόνο, έχουν περάσει επιτυχίες, αποτυχίες, χωρισμούς και επανασυνδέσεις, είναι δύσκολο να μη σκέφτεσαι ότι δεν μπορεί να τελειώσουν όλα σε έναν «λογαριασμό».

Ίσως τελικά το πιο λυπηρό σε αυτή την ιστορία να μην είναι το ποσό (που σίγουρα διευθετείται). Είναι οι λέξεις.

Είναι το «δεν σε αναγνωρίζω πια». Είναι το «δεν με σεβάστηκες». Είναι το «δεν σε γνώρισα ποτέ όπως πίστευα». Γιατί αυτά μένουν πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε οικονομικό ζήτημα.

Και κάπου εδώ έρχεται η σκέψη που ίσως θα μπορούσε να χωρέσει και τους δύο: «Εμείς, (δεν) μπορεί να τελειώσουμε έτσι...».

Όχι επειδή μια κοινή ιστορία 50 χρόνων πρέπει να σβήσει τις διαφορές. Αλλά επειδή ίσως αξίζει, κάποια στιγμή, οι διαφορές να μπουν στην άκρη και να μείνει αυτό που κανένα ποσό δεν μπορεί να αποτιμήσει: όσα δημιούργησαν μαζί και όσα έζησαν ο ένας δίπλα στον άλλον.

Και η ιστορία της Άννας Βίσση και του Νίκου Καρβέλα είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει σε μια οικονομική διαμάχη.

Διαβάστε ακόμη

Ρήτρα διαφυγής για την ενέργεια αποκλειστικά για την Ελλάδα ενέκρινε η Κομισιόν - Τα έργα 1 δισ. που έρχονται

Προλαμβάνω: Δωρεάν η μαστογραφία και το υπερηχογράφημα, αλλά ο γιατρός από την τσέπη μας

Θάνατος Μαζωνάκη: Δεσμεύονται οι λογαριασμοί των δυο κατηγορούμενων γιατρών

Από τον Φύσσα στην Ελευσίνα: Η φασιστική βία ήταν πάντα εδώ -και κάποιοι κάνουν πως δεν τη βλέπουν