Κριστιάνο Ρονάλντο: Μια ζωή στην κορυφή, ένα δύσκολο αντίο

Στις 5 Νοεμβρίου 2026, ο Ρονάλντο ανακοίνωσε την απόφασή του με ένα προσωπικό βίντεο. Μίλησε για τις επιτυχίες, τους συμπαίκτες του, τις δυσκολίες και την ευθύνη που αισθανόταν κάθε φορά που φορούσε τη φανέλα της Πορτογαλίας. Παράλληλα, αναγνώρισε ότι υπήρξαν στιγμές που δεν μπόρεσε να προσφέρει όσα ήθελε.

Ολοκλήρωσε την παρουσία του στην Εθνική με 234 συμμετοχές και 146 γκολ, περισσότερα από κάθε άλλον ποδοσφαιριστή στην ιστορία του διεθνούς ποδοσφαίρου! Κατέκτησε το Euro 2016 και δύο Nations League, το 2019 και το 2025. Αγωνίστηκε σε έξι Παγκόσμια Κύπελλα και εκπροσώπησε την Πορτογαλία σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες.

Οι αριθμοί εξηγούν ένα μέρος της ιστορίας του. Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά, που απασχολεί τον διεθνή Τύπο εδώ και χρόνια: η σχέση του Ρονάλντο με την επιτυχία, η προσπάθειά του να παραμένει στην κορυφή και η δυσκολία να προσαρμοστεί στον διαφορετικό ρόλο που έφερε το πέρασμα και η φυσιολογική φθορά του χρόνου.

Ο πρώτος πάγκος και η αρχή μιας διαφορετικής περιόδου

Στις 6 Δεκεμβρίου 2022, η Πορτογαλία αντιμετώπιζε την Ελβετία για τη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ. Ο Φερνάντο Σάντος... τόλμησε να αφήσει τον Ρονάλντο εκτός αρχικής ενδεκάδας. Ήταν μια απόφαση με ιδιαίτερο βάρος, καθώς ο αρχηγός αποτελούσε για χρόνια το βασικό σημείο αναφοράς της ομάδας. Ήταν απλά αναντικατάστατος. Η Πορτογαλία νίκησε 6-1. Ο Γκονσάλο Ράμος, που αντικατέστησε τον Ρονάλντο στην ενδεκάδα, πέτυχε τρία γκολ.

Η συγκεκριμένη βραδιά άλλαξε τη συζήτηση γύρω από τον ρόλο του Πορτογάλου επιθετικού. Για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη διοργάνωση, η ομάδα του είχε προσφέρει μια πειστική αγωνιστική εικόνα χωρίς εκείνον στο αρχικό σχήμα. Ο Σάντος αποκάλυψε αργότερα ότι είχε προηγηθεί μια ευθεία συζήτηση ανάμεσά τους. Ο Ρονάλντο δεν συμφώνησε με την απόφαση, αλλά ο προπονητής επέμεινε στην επιλογή του. Η Πορτογαλία αποκλείστηκε στη συνέχεια από το Μαρόκο, σε έναν αγώνα στον οποίο ο αρχηγός της χρησιμοποιήθηκε ως αλλαγή, ερχόμενος και πάλι απ' τον πάγκο.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας κορυφαίος ποδοσφαιριστής έχανε τη θέση του στην ενδεκάδα. Στην περίπτωση του Ρονάλντο, όμως, το θέμα είχε διαφορετικές διαστάσεις. Είχε περάσει σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του ως ο σημαντικότερος παίκτης των ομάδων του. Η παρουσία του δεν επηρέαζε μόνο την αγωνιστική λειτουργία, αλλά και τη δημόσια εικόνα του συλλόγου ή της Εθνικής.

Η συζήτηση συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια. Στο Euro 2024, ο Ρονάλντο παρέμεινε βασικός, αλλά η απόδοσή του προκάλεσε προβληματισμό. Ακολούθησε η κατάκτηση του Nations League το 2025 και η συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, όπου πέτυχε τρία γκολ.

Το οριστικό τέλος ήρθε λίγους μήνες αργότερα. Η σχέση του με τον Ζόρζε Ζεσούς επιδεινώθηκε ύστερα από τις επιλογές του προπονητή και την αποχώρηση του Ρονάλντο από την αποστολή της Εθνικής. Η υπόθεση οδήγησε σε πειθαρχική τιμωρία και σε δημόσια αντιπαράθεση, πριν από την ανακοίνωση της απόσυρσής του.

Ο Τζόναθαν Γουίλσον, σε ανάλυσή του στον Guardian μετά την αποχώρηση του Πορτογάλου, έθεσε το ζήτημα της δυσκολίας που αντιμετωπίζουν ορισμένοι μεγάλοι αθλητές να αναγνωρίσουν τη στιγμή κατά την οποία ο ρόλος τους έχει αλλάξει. Για τον Ρονάλντο, αυτή η διαδικασία υπήρξε ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς η αγωνιστική του ταυτότητα είχε διαμορφωθεί γύρω από την πρωταγωνιστική παρουσία.

Όλα για το γκολ και τη δόξα

Ο Ρονάλντο δεν έκρυψε ποτέ τη σημασία που απέδιδε στα προσωπικά ρεκόρ. Τα γκολ, οι συμμετοχές, οι τίτλοι και οι ατομικές διακρίσεις αποτέλεσαν σταθερούς στόχους σε όλη την καριέρα του.

Το 2021, ο δημοσιογράφος Τζόναθαν Λιου έγραψε στον Guardian ένα άρθρο με τίτλο «Το φαινόμενο Ρονάλντο: Πώς ένας ποδοσφαιριστής έγινε η τυραννία των αριθμών». Αφορμή αποτέλεσε η επιστροφή του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η τεράστια εμπορική και επικοινωνιακή ανταπόκριση που προκάλεσε.

Ο Λιου παρατήρησε ότι γύρω από τον Ρονάλντο είχε διαμορφωθεί μια ιδιαίτερη κουλτούρα. Κάθε νέο ρεκόρ παρουσιαζόταν ως επιχείρημα για τη θέση του στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η σύγκριση με άλλους μεγάλους παίκτες γινόταν συχνά μέσα από αριθμούς και προσωπικά επιτεύγματα.

Η διαρκής αντιπαράθεση με τον Λιονέλ Μέσι ενίσχυσε αυτή την τάση. Για περισσότερα από 15 χρόνια, οι δύο ποδοσφαιριστές κυριάρχησαν στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και σχεδόν κάθε διάκριση του ενός συγκρινόταν με εκείνη του άλλου.

Ο Πορτογάλος δημοσιογράφος και συγγραφέας Μιγκέλ Περέιρα, μιλώντας στο BBC τον Νοέμβριο του 2025, έδωσε μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία. Υποστήριξε ότι ο Ρονάλντο ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τον τρόπο με τον οποίο θα τον θυμούνταν οι επόμενες γενιές. Κατά την άποψή του, από τα μέσα της δεκαετίας του 2010 άρχισε να δίνει ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε επιτεύγματα που μπορούσαν να καταγραφούν και να συγκριθούν αντικειμενικά.

Η ερμηνεία αυτή εξηγεί και τη σημασία -σχεδόν εμμονή- που απέκτησε για τον ίδιο ο στόχος των 1.000 γκολ. Σε μια συνέντευξη με τον Ρίο Φέρντιναντ, ο Ρονάλντο είχε αναφερθεί σε αυτό το ορόσημο ως έναν από τους σημαντικότερους στόχους που του απέμεναν.

Ωστόσο, η προσήλωση στους αριθμούς δεν ήταν κάτι που εμφανίστηκε στα τελευταία χρόνια της καριέρας του. Από την εποχή της πρώτης θητείας του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Ρονάλντο μιλούσε ανοιχτά για την επιθυμία του να γίνει ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο.

Ο Μικ Κλεγκ, πρώην προπονητής φυσικής κατάστασης της Γιουνάιτεντ, θυμήθηκε μιλώντας στο BBC ότι ο νεαρός Κριστιάνο είχε εκφράσει αυτή τη φιλοδοξία από την πρώτη του προπόνηση στο γυμναστήριο του συλλόγου. Τότε ήταν ακόμη ένας 18χρονος ποδοσφαιριστής που μόλις είχε φύγει από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας.

Από το εντυπωσιακό παιχνίδι στην αποτελεσματικότητα

Η διάρκεια της καριέρας του Ρονάλντο δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς τις αλλαγές που έκανε στον τρόπο παιχνιδιού του. Ο νεαρός Κριστιάνο ήταν ένας ακραίος επιθετικός που στηριζόταν στην ταχύτητα, τις ντρίμπλες και τις ατομικές ενέργειες. Στα πρώτα χρόνια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επιχειρούσε διαρκώς να περάσει τον αντίπαλό του, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου υπήρχαν απλούστερες επιλογές.

Σταδιακά έγινε πολύ πιο αποτελεσματικός. Βελτίωσε το τελείωμά του, την κίνηση χωρίς την μπάλα και την παρουσία του στην περιοχή. Στη Ρεάλ Μαδρίτης εξελίχθηκε σε έναν από τους παραγωγικότερους σκόρερ που έχει γνωρίσει το ποδόσφαιρο.

Αργότερα, όταν η ηλικία άρχισε να περιορίζει την εκρηκτικότητα και την ικανότητά του να καλύπτει μεγάλες αποστάσεις, άλλαξε ξανά. Από ποδοσφαιριστής που δημιουργούσε συχνά μόνος του τις προϋποθέσεις για το γκολ, έγινε κυρίως επιθετικός περιοχής. Η προσαρμογή τού επέτρεψε να παραμείνει εξαιρετικά παραγωγικός. Δημιούργησε όμως και διαφορετικές απαιτήσεις για τις ομάδες του.

Με δεδομένο ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, οι επιθετικοί οφείλουν πια να συμμετέχουν στην πρώτη γραμμή πίεσης, στις αλλαγές θέσεων αλλά και στη δημιουργία. Ο Ρονάλντο των τελευταίων χρόνων είχε περισσότερο περιορισμένο ρόλο σε αυτούς τους τομείς, διότι φυσικά είχε ως προτεραιότητα το γκολ. Και προφανώς επειδή ήταν ο Κριστιάνο, δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να του επιβάλλει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που ο ίδιος ήθελε.

Ο Μιγκέλ Περέιρα σημείωνε στην ίδια ανάλυση του BBC ότι η παρουσία του ως κλασικού επιθετικού περιοχής δεν ταίριαζε πάντα στον τρόπο παιχνιδιού των νεότερων Πορτογάλων διεθνών, οι οποίοι είχαν συνηθίσει σε διαφορετικούς ρυθμούς και συνεργασίες στους συλλόγους τους. Αυτό δεν σήμαινε ότι ο Ρονάλντο είχε πάψει να σκοράρει. Σήμαινε όμως ότι οι προπονητές έπρεπε πλέον να αξιολογούν διαφορετικά τη συνολική συνεισφορά του.

Ο γιατρός, οι επιστημονικές μελέτες και η ζωή στα 40

Ο Ρονάλντο πάντως υπήρξε ένα αθλητικό φαινόμενο όχι μόνο για τα γκολ και το winning mentality, αλλά και από πλευράς αθλητικότητας. Η εκγύμναση και η σωματική του προετοιμασία αποτέλεσε ένα από τα πιο σταθερά χαρακτηριστικά της καριέρας του.

Τον Φεβρουάριο του 2025, με αφορμή τα 40ά γενέθλιά του, το BBC δημοσίευσε ένα εκτενές αφιέρωμα του Μάρκους Άλβες. Ανάμεσα στους ανθρώπους που μίλησαν ήταν ο Ζοζέ Κάρλος Νορόνια, γιατρός της Εθνικής Πορτογαλίας, ο οποίος γνωρίζει τον Ρονάλντο από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Νορόνια περιέγραψε έναν ποδοσφαιριστή που δεν περιοριζόταν στις οδηγίες των ειδικών. Συχνά του ζητούσε επιστημονικά άρθρα για τη διατροφή, τη φυσική κατάσταση και τη μακροζωία, προκειμένου να ενημερωθεί ο ίδιος για τις νέες μεθόδους.

Η λεπτομέρεια αυτή παρουσιάζει μια πλευρά του Ρονάλντο που δεν αποτυπώνεται στις τηλεοπτικές εικόνες. Η προσπάθεια διατήρησης της φυσικής κατάστασής του περιλάμβανε συστηματική αναζήτηση πληροφοριών, προσαρμογή της προπόνησης και συνεχή ενασχόληση με την αποκατάσταση.

Στο ίδιο αφιέρωμα, ο πρώην συμπαίκτης του Κοστίνια αποκάλυψε ότι το 2003, όταν ο Ρονάλντο έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική, του είχε πει πως σκόπευε να αγωνίζεται μέχρι τα 30 και στη συνέχεια να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό. Φυσικά, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική καθώς ο Ρονάλντο είναι πια 41 και αγωνίζεται ακόμη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε τότε το BBC, ο Ρονάλντο είχε πετύχει περισσότερα γκολ στην ηλικιακή δεκαετία των 30 από όσα στα 20 του: 460 έναντι 440.

Ουσιαστικά, η εξαιρετική φυσική του κατάσταση τού επέτρεψε να παρατείνει την καριέρα του πολύ περισσότερο από ό,τι είχε αρχικά σχεδιάσει. Παράλληλα, οι προσωπικοί του στόχοι συνέχισαν να ανανεώνονται. Το 2025 εξακολουθούσε να μιλά για νέους τίτλους, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 και τα 1.000 γκολ. Παρόλο που μεγάλωνε, οι στόχοι του παρέμεναν υψηλοί.

Όταν το CR7 έγινε... επιχείρηση

Ένα ακόμη στοιχείο που διαφοροποιεί τον Ρονάλντο από πολλούς μεγάλους ποδοσφαιριστές προηγούμενων δεκαετιών είναι πως η φήμη του δεν περιορίστηκε ποτέ αποκλειστικά στις αγωνιστικές του επιδόσεις. Το CR7 εξελίχθηκε σε παγκόσμια εμπορική ταυτότητα, συνδεδεμένη με εταιρικές συνεργασίες και επενδύσεις στην ένδυση, στα ξενοδοχεία, στις υπηρεσίες υγείας και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Όταν επέστρεψε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2021, η υπόθεση της φανέλας με το νούμερο 7 ήταν ενδεικτική. Το νούμερο ανήκε ήδη στον Έντινσον Καβάνι, αλλά τελικά πέρασε ξανά στον Πορτογάλο. Οι πωλήσεις της νέας του φανέλας σημείωσαν ρεκόρ για τον αγγλικό σύλλογο. Ο Guardian χρησιμοποίησε τότε το εν λόγω περιστατικό για να αναλύσει πόσο ισχυρό είχε γίνει το brand Κριστιάνο Ρονάλντο.

Αργότερα, η μεταγραφή του στην Αλ Νασρ έδωσε μια ακόμη διάσταση στην επιρροή του. Η παρουσία του στη Σαουδική Αραβία συνέπεσε με τη μεγάλη προσπάθεια της χώρας να επενδύσει στο ποδόσφαιρο και να αυξήσει τη διεθνή απήχηση του πρωταθλήματός της. Τον Σεπτέμβριο του 2024, ο Ρονάλντο ανακοίνωσε ότι είχε ξεπεράσει συνολικά το ένα δισεκατομμύριο ακολούθους (ο πρώτος άνθρωπος που πέτυχε κάτι τέτοιο) στα κοινωνικά δίκτυα. Είχε αποκτήσει ένα παγκόσμιο κοινό που τον παρακολουθούσε ανεξάρτητα από την ομάδα ή τη χώρα στην οποία αγωνιζόταν.

Ακόμη και όταν δεν βρισκόταν πια στο κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο, η εμπορική του επιρροή παρέμενε τεράστια. Αυτή η πραγματικότητα βεβαίως επηρέαζε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπιζόταν κάθε αγωνιστική του απόφαση που αφορούσε τον Κριστιάνο. Η χρησιμοποίηση ή ο αποκλεισμός του δεν ήταν ποτέ ένα ζήτημα που αφορούσε μόνο τον προπονητή και τον ποδοσφαιριστή. Προκαλούσε συζητήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η δύσκολη σχέση με τους προπονητές

Υπό αυτό το πρίσμα, η διαχείριση του Ρονάλντο έγινε ιδιαίτερα περίπλοκη ιδίως στο τελευταίο μέρος της καριέρας του. Το 2022, η δεύτερη θητεία του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ολοκληρώθηκε επεισοδιακά, ύστερα από τη σύγκρουσή του με τον Έρικ Τεν Χαγκ. Ο Ολλανδός προπονητής δεν του έδινε τον ρόλο που ο ίδιος επιθυμούσε και η κατάσταση οδήγησε τελικά στη λύση της συνεργασίας τους.

Λίγες εβδομάδες αργότερα ακολούθησε η απόφαση του Φερνάντο Σάντος να τον αφήσει στον πάγκο της Εθνικής Πορτογαλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Αντιθέτως, ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ απέφυγε να βάλει το χέρι του στη φωτιά και επέλεξε να τον επαναφέρει στο επίκεντρο της ομάδας. Ο Ρονάλντο συνέχισε να σκοράρει και ήταν μέλος της Πορτογαλίας που κατέκτησε το Nations League του 2025.

Κι ύστερα ήρθε η συνεργασία με τον Ζόρζε Ζεσούς. Γρήγορα ο επίμονος και ασυμβίβαστος 72χρονος κόουτς, πήρε την απόφαση να μην αντιμετωπίζει τον Ρονάλντο ως τοτέμ της ομάδας. Ουσιαστικά, έφερε τον Κριστιάνο στο ίδιο σημείο με όλους τους υπόλοιπους Πορτογάλους διεθνείς δείχνοντας και τον απόλυτο σταρ της χώρας ότι κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Δεν άργησε λοιπόν η αντιπαράθεση του Ζεσούς με τον Κριστιάνο για τον χρόνο συμμετοχής του CR7. Και ουσιαστικά αυτή η διαφωνία ήταν που επέφερε και την οριστική αποχώρησή του από την Εθνική.

Η επανάληψη παρόμοιων περιστατικών σε διαφορετικές ομάδες και με διαφορετικούς προπονητές δείχνει πόσο δύσκολη είχε γίνει η μετάβαση από τον αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή σε έναν ποδοσφαιριστή με πιο περιορισμένο αγωνιστικό ρόλο.

Ο Φερνάντο Σάντος, πάντως, δηλαδή ο πρώτος προπονητής που τόλμησε να τον αφήσει στον πάγκο για αγωνιστικούς λόγους, στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του επέλεξε να σταθεί στη συνολική τους συνεργασία, εκθειάζοντας τον ποδοσφαιριστή Κριστιάνο. Μετά την ανακοίνωση της αποχώρησης, ο προπονητής που οδήγησε την Πορτογαλία στην κατάκτηση του Euro 2016 αναφέρθηκε στις εξαιρετικές στιγμές που έζησαν μαζί, χωρίς να παραλείψει ότι υπήρξαν και δύσκολες περίοδοι.

Στη δήλωσή του στο πορτογαλικό πρακτορείο Lusa τόνισε ότι ο σεβασμός, η εκτίμηση και η φιλία δεν άλλαξαν ποτέ. Χαρακτήρισε δε τον Ρονάλντο κορυφαίο όλων των εποχών και αναφέρθηκε στον επαγγελματισμό, τη φιλοδοξία και τη θέλησή του για νίκη.

Η Πορτογαλία που γνώρισε και η Πορτογαλία που αφήνει

Όταν ο Ρονάλντο έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική τον Αύγουστο του 2003, απέναντι στο Καζακστάν, η Πορτογαλία δεν είχε κατακτήσει ακόμη μεγάλο διεθνή τίτλο. Διέθετε σημαντικούς ποδοσφαιριστές και είχε πραγματοποιήσει αξιόλογες πορείες, αλλά δεν είχε φτάσει στην κορυφή. Ως επί το πλείστον, χαρακτηριζόταν ως... looser στις μεγάλες διοργανώσεις, αφού διέθετε πολύ ταλέντο, αλλά δεν έφτανε ποτέ μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Ο Ρονάλντο έζησε σχεδόν όλες τις σημαντικές στιγμές της πορτογαλικής ομάδας τα επόμενα 23 χρόνια. Από τον χαμένο τελικό του Euro 2004 μέσα στην Πορτογαλία από τη δική μας απίθανη Εθνική Ελλάδας του Ότο Ρεχάγκελ, μέχρι την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου το 2016 και τις δύο μεγάλες επιτυχίες στο Nations League.

Αγωνίστηκε δίπλα σε ποδοσφαιριστές τριών διαφορετικών γενεών. Στην πρώτη του συμμετοχή αρχηγός ήταν ο Φερνάντο Κόουτο, ενώ στα τελευταία χρόνια της καριέρας του συνυπήρξε με παίκτες που δεν είχαν ακόμη γεννηθεί όταν εκείνος φορούσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής!

Ο Ζοάο Αρόζο, πρώην συνεργάτης του στη Σπόρτινγκ και στην Εθνική Πορτογαλίας, είχε επισημάνει στο BBC ότι η παρουσία του Ρονάλντο βοήθησε μια σχετικά μικρή χώρα να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη διεθνή αναγνωρισιμότητα.

Από την άλλη πλευρά, η Πορτογαλία του 2026 διαθέτει πλέον μια νέα γενιά ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται στους σημαντικότερους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Η αποχώρηση του Ρονάλντο αλλάζει την αγωνιστική λειτουργία της ομάδας, αλλά και τις ισορροπίες στο εσωτερικό της.

Ο Ζόρζε Ζεσούς έχει πλέον τη δυνατότητα να οργανώσει την επίθεσή του χωρίς να χρειάζεται να υπολογίζει και να διαχειρίζεται τον ρόλο του ιστορικού αρχηγού. Την ίδια στιγμή, οι νεότεροι διεθνείς αναλαμβάνουν μεγαλύτερες ευθύνες σε μια ομάδα που έχει συνηθίσει να διεκδικεί μεγάλες διακρίσεις αλλά και που χάνει τον μεγάλο αρχηγό της. Σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον η επόμενη μέρα για την Εθνική Πορτογαλίας χωρίς τον Κριστιάνο Ρονάλντο στο δυναμικό της.

Το τέλος μιας διαδρομής 23 ετών

Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, ο Ρονάλντο αναφέρθηκε στις νίκες, στα γκολ και στους τίτλους, αλλά περισσότερο στάθηκε στους ανθρώπους που συνάντησε όλα αυτά τα χρόνια. Μίλησε για τους συμπαίκτες του, τους προπονητές, το προσωπικό της Εθνικής και τους Πορτογάλους που τον ακολούθησαν σε κάθε διοργάνωση. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη στιγμή της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου, όταν έβλεπε στις εξέδρες ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών που είχαν ταξιδέψει για να υποστηρίξουν την ομάδα.

«Πέρασα τη ζωή μου προσπαθώντας να γίνω ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Σήμερα καταλαβαίνω ότι η μεγαλύτερη νίκη ήταν πως αξιώθηκα να εκπροσωπήσω την καλύτερη χώρα του κόσμου», ανέφερε.

Η αποχώρησή του δεν αλλάζει τίποτα από όσα πέτυχε με την Πορτογαλία, ούτε τη θέση του στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Αφήνει όμως μια τελευταία περίοδο που διαφέρει σημαντικά από τα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του.

Ο Ρονάλντο κατάφερε να παραμείνει ανταγωνιστικός μέχρι τα 41 του, να αλλάξει τον τρόπο παιχνιδιού του, να διατηρήσει τη φυσική του κατάσταση και να καταρρίψει ρεκόρ που για χρόνια θεωρούνταν απρόσιτα. Στο τέλος, όμως, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μια συνθήκη που δεν μπορούσε να αλλάξει μόνο με περισσότερη προπόνηση ή με νέα γκολ: το γεγονός ότι η Εθνική Πορτογαλίας είχε αρχίσει να σχεδιάζει το μέλλον της με διαφορετικό τρόπο. Ίσως αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους, για τους οποίους επέλεξε να φύγει από την Ευρώπη, επιλέγοντας τη Σαουδική Αραβία. Εκεί θα παρέμεινε το... αφεντικό όπως είχε συνηθίσει σε όλη του την καριέρα, ενώ στην Ευρώπη πιθανότατα θα ερχόταν αντιμέτωπος με την αμφισβήτηση, κάτι που είχε ήδη αρχίσει να βιώνει κατά την επιστροφή του στη Γιουνάιτεντ. 

Στο τέλος της ημέρας πάντως, ό,τι κι αν συνέβη στο φινάλε, δεν αλλάζει σε καμία περίπτωση τη μοναδικότητα και τη σπουδαιότητα της καριέρας του θρυλικού CR7. Ενός από τους κορυφαίους που έπαιξαν ποδόσφαιρο. Ενός ανθρώπου του οποίου το όνομα δικαίως τοποθετείτε διπλά σ' αυτά του Πελέ, του Μαραντόνα, του Κρόιφ, του Μπεκενμπάουερ και φυσικά του αιώνιου αντίζηλού του Λιονέλ Μέσι...

Superbet: 1000 δώρα* χωρίς κατάθεση & 1 χρόνο δωρεάν συνδρομή Shopflix Max *Ισχύουν όροι