Η σύλληψη Μαδούρο από τον Τραμπ, η στάση της Αθήνας, οι βολές του Σαμαρά στον Μητσοτάκη και τα απαρχαιωμένα συστήματα επικοινωνιών στα αεροδρόμια

Σοκ και δέος

Το 2026 ξεκίνησε με τον χειρότερο τρόπο για τον κόσμο. Αμερικάνικες δυνάμεις εισέβαλαν στην Βενεζουέλα, συνέλαβαν τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο και τον μετέφεραν στις ΗΠΑ για να δικαστεί με την κατηγορία πως ηγείται ενός διεθνούς καρτέλ διακίνησης ναρκωτικών. Η είδηση αυτή από μόνη της είναι σοκαριστική και τρομακτική, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ εγκαινιάζει μια εποχή που οι παράνομες παρεμβάσεις των Αμερικάνων σε ξένα κράτη είναι πρωτοφανώς ωμές, αλλά και δεν συνοδεύονται από καμία δικαιολογία. Ο ίδιος ο Τραμπ άλλωστε το είπε κυνικά στις μετέπειτα δηλώσεις του: Οι ΗΠΑ θα ελέγξουν τη διακυβέρνηση και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας από δω και πέρα. Με απλά λόγια, η σύλληψη του Μαδούρο έγινε για το πετρέλαιο. Ούτε δημοκρατίες ούτε άλλα «κουραφέξαλα».

Οι μόνοι, που απέμειναν να επικαλούνται τη «δημοκρατία» και να κατηγορούν τον Μαδούρο ως δικτάτορα, ήταν οι πρόθυμοι «ηγέτες» της Δύσης -και της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Σαν οπαδοί του Τραμπ, είτε πανηγύρισαν για την σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας, είτε ζήτησαν «αυτοσυγκράτηση» σε ένα σκηνικό που ο γενικευμένος πόλεμος μοιάζει πλέον πιθανός.

Επικίνδυνη δήλωση

Μια ευθέως αναθεωρητική δήλωση πάντως έγινε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. «Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να σχολιαστεί η νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» είπε μεταξύ άλλων. Και πραγματικά αναρωτιέμαι αν κατάλαβε τι σηματοδοτεί αυτή η δήλωση ειπωμένη από έναν Έλληνα πρωθυπουργό. Αφήνω κατά μέρος το ότι η χώρα μας είναι αυτήν την περίοδο μέλος του Συμβουλίου του ΟΗΕ, που υποτίθεται δουλειά του είναι η τήρηση του Διεθνούς Δικαίου. Προσπερνώ επίσης ότι το 2019 ο Νίκος Δένδιας ως ΥπΕξ είχε αναγνωρίσει ως ηγέτη της Βενεζουέλας τον Γκουαϊδό. Μένω στα εντελώς δικά μας.

Η Ελλάδα στις τριβές της με τις γειτονικές χώρες πάντα επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο και δηλώνει θεματοφύλακάς του, αφού αυτό προστατεύει τη χώρα μας έναντι παράνομων ενεργειών. Ο Μητσοτάκης πλέον έχει δώσει σε οποιονδήποτε το ελεύθερο να το παραβιάζει κατά το δοκούν. Ο Ερντογάν για παράδειγμα, μπορεί να πει πλέον ανά πάσα στιγμή πως «δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για τη νομιμότητα της εισβολής στην Κύπρο, του casus belli, των διαρκών παραβιάσεων και των γκρίζων ζωνών». Τι θα λέει τότε η Αθήνα και ο πρωθυπουργός της; Αυτή η δήλωση θα κυνηγάει τον Μητσοτάκη και δυστυχώς φοβάμαι και όλη τη χώρα για δεκαετίες...

Η επιστροφή Τσίπρα με «δόγμα» Διεθνούς Δικαίου και το καρφί για την Κύπρο

Ο Αλέξης Τσίπρας, με αφορμή τα γεγονότα της Βενεζουέλας, πραγματοποίησε μια από τις πιο ηχηρές και συγκροτημένες παρεμβάσεις του το τελευταίο διάστημα, υπενθυμίζοντας ότι στην εξωτερική πολιτική οι λέξεις έχουν το ειδικό βάρος της Ιστορίας. Με μια δήλωση που ισορροπεί ανάμεσα στον γεωπολιτικό ρεαλισμό και την υπεράσπιση των αρχών, ο πρώην Πρωθυπουργός δεν περιορίστηκε σε μια τυπική καταδίκη, αλλά επιχείρησε να αναδείξει το στρατηγικό κενό της Ευρώπης και τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τα ελληνικά συμφέροντα.

Το κεντρικό του επιχείρημα στράφηκε γύρω από την ανάγκη για στρατηγική αυτονομία της ΕΕ, σημειώνοντας ότι η Ευρώπη «δεν θα ανακτήσει την αξιοπιστία της όσο δε διεκδικεί την στρατηγική της αυτονομία υπερασπιζόμενη με ρεαλισμό και διπλωματία το διεθνές δίκαιο». Η κριτική του προς το Μαξίμου ήταν δομική, κατηγορώντας την κυβέρνηση για τη διολίσθηση στο μοντέλο του «πρόθυμου συμμάχου» που αναζητά μάταια εύνοια.

Ωστόσο, το σημείο, στο οποίο στάθηκε με έμφαση και ο Αλέξης Τσίπρας, ήταν η σύνδεση της στάσης Μητσοτάκη με το Κυπριακό. Χρησιμοποιώντας ως «όπλο» την ίδια την πρωθυπουργική παραδοχή, ο Τσίπρας κάλεσε σε αναστοχασμό για το τι θα σήμαινε για την Ελλάδα ή την Κύπρο αν η διεθνής κοινότητα υιοθετούσε την απαράδεκτη, όπως τη χαρακτήρισε, φράση: «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών...».

Σαμαράς κατά Μητσοτάκη

Ο Αντώνης Σαμαράς βρήκε πάντως ευκαιρία να ρίξει πάλι βολές κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. «Ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να γνωρίζει και να σέβεται το ότι οι αρχές του διεθνούς δικαίου δεν είναι ούτε επιλεκτικές ούτε τις επικαλούμαστε κατά το δοκούν και με χρονική καθυστέρηση» ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός, υπενθυμίζοντας τις τουρκικές αξιώσεις σε Κύπρο, Θράκη και Αιγαίο. Τι κι αν στο θέμα της Βενεζουέλας οι Σαμαράς και Μητσοτάκης είχαν κοινή στάση και έριχναν βολές κατά του Αλέξη Τσίπρα πριν καμιά δεκαετία; Τώρα οι πολιτικές τους πορείες είναι τελείως διαφορετικές.

Τα πετρέλαια είναι ο λόγος

Γιατί όμως οι Αμερικάνοι καίγονταν τόσο πολύ για το πετρέλαιο της Βενεζουέλας; Η χώρα της Λατινικής Αμερικής διαθέτει σχεδόν το 20% των διεθνών αποθεμάτων πετρελαίου, ποσοστό μεγαλύτερο και από του Ιράκ. Ωστόσο η παραγωγή πετρελαίου στη χώρα έχει πέσει δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες, εξαιτίας και του ιδιότυπου «εμπάργκο» που έχει επιβληθεί από τη Δύση, καθώς απαιτούνται εξειδικευμένες τεχνολογίες για την διύλιση του όξινου πετρελαίου της χώρας. Αυτήν την τεχνολογία κατέχουν αμερικάνικοι κολοσσοί, όπως η Chevron. Ο Τραμπ με τον Μαδούρο συνομίλησαν τηλεφωνικά πριν λίγες ημέρες, με τον μετέπειτα συλληφθέντα πρόεδρο της Βενεζουέλας να δηλώνει κατόπιν πως είναι ανοικτός σε αμερικάνικες επενδύσεις στα πετρέλαια της χώρας. Παρόλα αυτά οι ΗΠΑ επέλεξαν να τον συλλάβουν για να μπορούν να βάλουν «χέρι» στα μεγάλα πετρελαϊκά κοιτάσματα χωρίς ιδιαίτερα εμπόδια, είτε εσωτερικά, είτε εξωτερικά. Και για να δείξουν και στις άλλες μεγάλες οικονομίες της ηπείρου, των οποίων ηγούνται κεντροαριστεροί πρόεδροι ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό της «γειτονιάς».

Η Κίνα και η Ταϊβάν

Ωστόσο υπάρχει και ένας άλλος ανταγωνισμός ακόμα μεγαλύτερος, που καθοδηγεί τις ενέργειες του Τραμπ: ο υπόγειος «πόλεμος» με την Κίνα. Ο ασιατικός γίγαντας λάμβανε το 80% του παραγόμενου πετρελαίου της Βενεζουέλας, ενώ λίγες ώρες πριν την σύλληψη του Μαδούρο μεγάλη κινεζική αντιπροσωπεία βρέθηκε στο Καράκας και συναντήθηκε μαζί του σε θερμό κλίμα.
Τώρα που οι Αμερικάνοι θα ελέγξουν τα πετρέλαια της χώρας, θα «κοπεί» και ο ενεργειακός δεσμός της με την Κίνα. Ωστόσο αναλυτές στις ΗΠΑ λένε ότι η επιχείρηση στο Καράκας ίσως ανοίξει τους Ασκούς του Αιόλου παγκόσμια, καθώς είναι πιθανό να υπάρξει απάντηση της Κίνας στην Ταϊβάν. Ο Τραμπ πούλησε στην Ταϊπέι το μεγαλύτερο πακέτο όπλων στην ιστορία της χώρας και οι Κινέζοι περικύκλωσαν τις προάλλες το νησί κάνοντας στρατιωτικά γυμνάσια. Ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ υποσχέθηκε μάλιστα επανένωση με την Ταϊβάν στην πρωτοχρονιάτικη ομιλία του...

Καθοδηγεί φανερά Τασούλα και Κακλαμάνη

Ας φύγουμε από τα όσα γίνονται στον πλανήτη και ας προσγειωθούμε στην Ελλάδα και τα εσωτερικά της μικροπολιτικά θέματα, όσο κι αν μοιάζουν αστεία αυτές τις ώρες. Την Πρωτοχρονιά ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να την περάσει αρχικά κάνοντας διάφορες επικοινωνιακές δράσεις. Αρχικά πήγε μετά την πρωτοχρονιάτικη δοξολογία για καφέ έχοντας μαζί του τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα, και τον Πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη. Δεν ήταν άλλωστε τυχαίες οι αιχμές που άφησε ο Νικήτας Κακλαμάνης μιλώντας στο OPEN κατά του Νίκου Ανδρουλάκη για την εκλογή επικεφαλής των Ανεξάρτητων Αρχών, ανοίγοντας μέχρι και θέμα συνταγματικής αναθεώρησης, ώστε να μπορεί η εκάστοτε κυβέρνηση να αναδεικνύει μόνη της τους επικεφαλής τους.

Από κοντά κι ο Άδωνις

Εκτός όμως από τους Τασούλα και Κακλαμάνη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε διαρκώς δίπλα του και τον Άδωνι Γεωργιάδη. Ο υπουργός Υγείας μάλιστα πήγε και στο Γεννηματάς μαζί με τον πρωθυπουργό, ενώ ο Μητσοτάκης σε μια πολύ άβολη στιγμή τού υποδείκνυε να μοιράζει γλυκά σε εργαζόμενους του νοσοκομείου. Η πολύωρη συνύπαρξη των Μητσοτάκη και Άδωνι δεν είναι και πάλι τυχαία. Σας θυμίζω πως ο υπουργός Υγείας μαζί με τον Θάνο Πλεύρη έχουν επιδοθεί τις τελευταίες εβδομάδες σε μια ακροδεξιά «Σταυροφορία» επιτιθέμενοι κατά διεθνών οργανισμών και οργανώσεων, μιλώντας ουσιαστικά για «αριστερό δάκτυλο». Ο Μητσοτάκης λοιπόν έστειλε και άλλο ένα μήνυμα: Πως αγκαλιάζει την ακροδεξιά, όσο κι αν θέλει να δείχνει μετριοπαθής.

Ο «αυτοφωράκιας» Βελόπουλος

Και μην νομίζετε και πως οι ακροδεξιοί στη Βουλή μένουν αμέτοχοι μπροστά στο φλερτ του Μητσοτάκη με το σκληρά συντηρητικό ακροατήριο. Με αφορμή την επίθεση του ΠΑΣΟΚ στον Νικήτα Κακλαμάνη για τις Ανεξάρτητες Αρχές, ο Κυριάκος Βελόπουλος επιτέθηκε στην Χαριλάου Τρικούπη κατηγορώντας το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως είναι «τα πραγματικά δεκανίκια του Μητσοτάκη». Το ενδιαφέρον στην όλη υπόθεση είναι πως η Ελληνική Λύση είχε λειτουργήσει ως «σωσίβιο» της κυβέρνησης και της ΝΔ προκειμένου να αλλάξει η σύνθεση της ΑΔΑΕ, όταν μάλιστα υπήρχαν εξελίξεις στο θέμα των υποκλοπών. Έχει δίκιο μετά να λέει το ΠΑΣΟΚ πως ο Βελόπουλος λειτούργησε ως «αυτοφωράκιας» του Μαξίμου.

Μισόλογα για την βλάβη

Έρχομαι στο πολύ σοβαρό πρόβλημα που προέκυψε με τις ραδιοσυχνότητες που χρησιμοποιεί η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας και που καθήλωσε όλες τις πτήσεις στην Ελλάδα. Η βλάβη αυτή ήρθε εν μέσω της κόντρας που έχουν οι ελεγκτές με το υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών, με τους εργαζόμενους στην ΥΠΑ για την «χωρητικότητα» του συστήματος στις αφίξεις και τις αναχωρήσεις. Πρόσεξα επίσης πως το FIR ήταν κλειστό για μιάμιση ώρα, αλλά οι ανακοινώσεις τους ήταν σύντομες και φειδωλές σε μια μέρα μάλιστα με πλήθος αναχωρήσεων και αφίξεων. Το μόνο βέβαιο είναι πως τα συστήματα τηλεπικοινωνιών είναι «αρχαία» αφού εγκαταστάθηκαν το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '90. Ώρα είναι όμως να αρχίσουν ο Χρίστος Δήμας και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης να μιλάνε για «υβριδικό πόλεμο»...

FIR, κρατική και επιχειρηματική ευθύνη

Το χθεσινό blackout στο FIR Αθηνών, πάντως, έδειξε τη γύμνια της όλης υποδομής. Είτε πρόκειται για κυβερνοεπίθεση, - το σύστημα αποδείχθηκε τρωτό και ευάλωτο- είτε πρόκειται για κρασάρισμα των πεπαλαιωμένων υπολογιστών της ΥΠΑ, είτε για τεχνικά προβλήματα σε ραντάρ σε διάφορα ορεινά σημεία της χώρας… Το αποτέλεσμα είναι ότι χιλιάδες επιβάτες έχασαν τις πτήσεις τους, ταλαιπωρήθηκαν, ενώ η χώρα εκτέθηκε διεθνώς. Για κάποιες ώρες έκλεισε ο εναέριος χώρος και για αρκετές ώρες γινόντουσαν ορισμένες μόνον πτήσεις, ένας μικρός αριθμός σε σχέση με αυτόν που προβλεπόταν. Δεν είναι όμως μόνον η ευθύνη της Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας που έδειξε τις αδυναμίες της, ως κρατικής υπηρεσίας και οντότητας πολύ ευαίσθητης.

Είναι και η αντιμετώπιση επιβατών από κορυφαία ελληνική αεροπορική εταιρεία. Επιβάτης που ερχόταν από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με την πτήση των 11.20 για να πετάξει με Emirates για Νέα Υόρκη στις 17.10 (που προσγειώθηκε και απογειώθηκε στην ώρα της), έχασε την πτήση του για Ν.Υ. όχι επειδή δεν είχε ανοίξει ο εναέριος χώρος, γίνονταν ήδη πτήσεις από τις 12.30, αλλά επειδή η συγκεκριμένη ελληνική εταιρεία με την οποία πετούσε αργούσε χαρακτηριστικά να ενημερώσει ή να βάλει επιβάτες σε πτήση που έφυγε με κενές θέσεις επειδή κάποιοι επιβάτες έφυγαν…Και όταν εύλογα ζήτησε τουλάχιστον το αντίτιμο του εισιτηρίου ή ίδιο εισιτήριο σε επόμενη μέρα, τού απάντησαν ότι “δεν είναι δική μας ευθύνη”. Ενώ και το τηλέφωνο εξυπηρέτησης τόσο για απλούς, όσο και για gold επιβάτες, ήταν κατεβασμένο, τουλάχιστον από τις 3 ως τις 6μμ χτες το απόγευμα… Δεν είναι μόνον η κρατική κουλτούρα που πάσχει σε αυτήν τη χώρα, αλλά και η επιχειρηματική.

Οι απευθείας δίαυλοι με την Γκίλφοϊλ και το ερώτημα του συντονισμού

Μου λένε ότι τουλάχιστον δύο υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχουν ήδη εγκαταστήσει απευθείας κανάλια επικοινωνίας με τη νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ παρακάμπτοντας την πεπατημένη της διπλωματικής οδού και το πρωτόκολλο. Οι κινήσεις τους προκαλούν εύλογα ερωτήματα για το αν το Μέγαρο Μαξίμου έχει δώσει το «πράσινο φως» για τέτοιου είδους αυτονομία ή αν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια άτυπη «προσωπική διπλωματία» μελών του υπουργικού συμβουλίου.

Η Γκίλφοϊλ δεν κρύβει τις προθέσεις της για μια πιο δυναμική παρέμβαση, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Μαζί, θα ενισχύσουμε αυτή τη συμμαχία και θα ανεβάσουμε τη συνεργασία μας σε νέα επίπεδα». Αυτή η πρόσκληση για «νέα επίπεδα» συνεργασίας φαίνεται πως ερμηνεύτηκε από ορισμένους ως ευκαιρία για την οικοδόμηση απευθείας δεσμών με τον σκληρό πυρήνα της διοίκησης Τραμπ, την ώρα που η χώρα χρειάζεται ενιαία εθνική γραμμή.

Το διακύβευμα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ο απόλυτος έλεγχος της εξωτερικής πολιτικής και των διεθνών σχέσεων της χώρας. Αν η επικοινωνία με την Ουάσιγκτον κατακερματιστεί σε προσωπικές ατζέντες υπουργών, ο κίνδυνος να σταλούν αντιφατικά μηνύματα στην αμερικανική πλευρά είναι ορατός. Σε μια συγκυρία όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες είναι οριακές, η ύπαρξη παράλληλων δικτύων επικοινωνίας μπορεί να εξελιχθεί από πλεονέκτημα σε σοβαρό πρόβλημα συντονισμού για το Μαξίμου.

Quiz: Ο επιχειρηματίας που «προσπέρασε» το Μαξίμου

Ποιος ισχυρός επιχειρηματικός παίκτης της Αθήνας κατάφερε να αιφνιδιάσει το πρωθυπουργικό επιτελείο, κλείνοντας απευθείας συμφωνίες με την αμερικανική πλευρά πριν καν ενημερωθούν οι «ένοικοι» της Ηρώδου Αττικού;

Ενώ το Μέγαρο Μαξίμου επιθυμεί τον απόλυτο έλεγχο των επαφών με τη νέα διοίκηση στην Ουάσιγκτον, ο συγκεκριμένος παίκτης φαίνεται πως αξιοποίησε προσωπικά κανάλια και παλιές γνωριμίες, αφήνοντας την κυβέρνηση να μαθαίνει τις εξελίξεις κατόπιν εορτής. Αν και το Μαξίμου είδε θετικά τις κινήσεις του εν λόγω προσώπου από το περασμένο καλοκαίρι μέχρι σήμερα, η... «ιδιωτική διπλωματία» τέτοιου βεληνεκούς τσαλακώνει το προφίλ του κεντρικού συντονισμού.

Οι αγρότες επιμένουν

Ο πονοκέφαλος πάντως που δεν λέει να φύγει για το Μαξίμου είναι αυτό των αγροτών. Χτες οι εκπρόσωποι των μπλόκων αποφάσισαν να ακολουθήσουν και στα Θεοφάνεια το ίδιο μοτίβο με τις ανάπαυλες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, αφού βέβαια Πέμπτη και Παρασκευή θα αποκλείσουν τις εθνικές οδούς. Μετά όμως θα εντείνουν τις κινητοποιήσεις του, αφού όπως λένε δεν μπορούν αν υποχωρήσουν τώρα χωρίς να πάρουν κάτι από την κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν το Μαξίμου θα προσπαθήσει να ανακόψει τους αγρότες στέλνοντάς τους «ραβασάκια» με πρόστιμα και κλήσεις για απολογία σε εισαγγελέα. Εκεί το πράγμα θα πάρει άλλη τροπή και οι γραμμές θα σκληρύνουν, κάνοντας τον Ιανουάριο μήνα εξελίξεων.

Το αγροτικό «ρήγμα» στη γαλάζια κυριαρχία και ο συναγερμός του 80%

Η παρατεταμένη αναμέτρηση με τα τρακτέρ εξελίσσεται σε δομική απειλή για την πολιτική ηγεμονία της Νέας Δημοκρατίας. Ακόμα κι αν η ένταση στα μπλόκα αποκλιμακωθεί τις επόμενες ημέρες μέσω του διαλόγου, η κυβέρνηση βγαίνει από αυτή την κρίση βαριά τραυματισμένη, έχοντας υποστεί σημαντική φθορά σε μια κοινωνική ομάδα που αποτελούσε τον παραδοσιακό «αιμοδότη» των ποσοστών της στην επαρχία.

Το στοιχείο που προκαλεί πραγματικό συναγερμό στους επιτελείς του Πρωθυπουργού δεν είναι μόνο η διάρκεια των κινητοποιήσεων, αλλά η πρωτοφανής κοινωνική νομιμοποίηση που τις περιβάλλει. Το γεγονός ότι το 80% των πολιτών, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, υποστηρίζει, όλο αυτό το διάστημα. ότι οι αγρότες έχουν δίκιο, ενώ πάνω από τους μισούς εξ αυτών τάχθηκαν υπέρ ακόμα και των κλειστών δρόμων, μαρτυρά τη βαθιά αποσύνδεση της κυβερνητικής ρητορικής από το κοινωνικό αίσθημα.

Η «πληγή» που αφήνει η διαχείριση του αγροτικού ζητήματος αγγίζει τον σκληρό πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας, με το Μαξίμου να καλείται να διαχειριστεί την απώλεια ενός κοινού που μέχρι πρότινος θεωρούσε δεδομένο. Αν η κυβέρνηση δεν βρει άμεσα τον τρόπο να μετατρέψει τον «προβληματισμό» σε ουσιαστικές λύσεις, το σήμα που έστειλε η κοινωνία μέσω των μπλόκων ίσως αποτελέσει τον προπομπό για ευρύτερη πολιτική ανατροπή.

Το εσωκομματικό «τελεσίγραφο» της Άννας και οι άμυνες του Ανδρουλάκη

Στη Χαριλάου Τρικούπη η σχέση με την Άννα Διαμαντοπούλου δεν υπήρξε ποτέ ανέφελη. Οι γέφυρες που είχε χτίσει με το περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη, κρατούσαν το επιτελείο του Νίκου Ανδρουλάκη σε μόνιμη απόσταση ασφαλείας και σε κατάσταση επιφυλακής. Αυτό που μέχρι πρότινος αποτελούσε μια υπόκωφη ενόχληση, πλέον μετατρέπεται σε ανοιχτή εσωκομματική πληγή που απειλεί τη συνοχή του ΠΑΣΟΚ στο δρόμο προς τις κάλπες.

Η δημόσια τοποθέτησή της, με την οποία έθεσε με απόλυτο τρόπο το ζήτημα της εκλογικής επίδοσης, ερμηνεύτηκε από την ηγεσία ως ευθεία αμφισβήτηση πριν καν στηθούν οι κάλπες. Η δήλωση της πως «αν το ΠΑΣΟΚ δεν πετύχει τους στόχους του στις εκλογές, τότε προφανώς τίθεται θέμα ηγεσίας», θεωρήθηκε από το περιβάλλον του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ως μια προσπάθεια να προεξοφληθεί η αποτυχία και να νομιμοποιηθεί εκ των προτέρων η επόμενη εσωκομματική αναμέτρηση.

Για τους συνεργάτες του Ανδρουλάκη, η κίνηση αυτή συνιστά στρατηγική επιλογή που ναρκοθετεί την προσπάθεια για συσπείρωση. Η Χαριλάου Τρικούπη βλέπει πλέον πίσω από τις λέξεις της Άννας Διαμαντοπούλου την προετοιμασία κινήσεων, οι οποίες δεν αφορούν μόνο στο πρόσωπο του Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά στο συνολικό έλεγχο του ΠΑΣΟΚ την επομένη των εκλογών. Η συνύπαρξη των δύο πλευρών θυμίζει πλέον «ένοπλη ανακωχή» που περιμένει μια αφορμή για να καταρρεύσει.

Η «γραμμή» κατά Καραμανλή και το μήνυμα που επιστρέφει στο Μαξίμου

Το 2026 μπήκε με το εσωκομματικό θερμόμετρο στη Νέα Δημοκρατία να χτυπά κόκκινο, καθώς η παραδοσιακή «ασυλία» που απολάμβανε ο Κώστας Καραμανλής φαίνεται πως έλαβε τέλος. Σε μια σειρά από παραπολιτικές στήλες που απηχούν την κεντρική γραμμή και τις θέσεις του Μεγάρου Μαξίμου, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται διακριτικά αλλά σαφή «καρφιά» κατά του πρώην πρωθυπουργού. Η αιτία δεν είναι άλλη από τις πρόσφατες παρεμβάσεις του για την κρίση των θεσμών και την εξωτερική πολιτική, οι οποίες θεωρήθηκαν από το περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη ως «άκαιρες» και «υπονομευτικές».

Η στρατηγική των επιθέσεων στον Καραμανλή δεν είναι τυχαία. Στοχεύει στην αποδόμηση της «διπλωματίας της ακινησίας» - όπως αρέσκονται να λένε ορισμένοι κυβερνητικοί - σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί η «ενεργητική πολιτική» της σημερινής ηγεσίας. Ωστόσο, στο γαλάζιο στρατόπεδο κάποιοι ψιθυρίζουν πως αυτή η τακτική μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Ο Κώστας Καραμανλής, που ιστορικά γνωρίζει να περιμένει, δεν φαίνεται διατεθειμένος να παραμείνει σιωπηλός θεατής της «αποκαραμανλοποίησης» που επιχειρείται.

Οι καλά γνωρίζοντες επιμένουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα επανέλθει, και μάλιστα σύντομα. Το ερώτημα δεν είναι το «αν», αλλά το «πώς» και το «πού». Με την αγροτική αναταραχή να παραμένει ανοιχτή πληγή, τη δυσαρέσκεια για τις θεσμικές υποχωρήσεις να διογκώνεται και φυσικά ζητήματα προσανατολισμού της εξωτερικής πολιτικής να βρίσκοντια μόνιμα στο τραπέζι, μια νέα παρέμβαση Καραμανλή θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για εξελίξεις που το Μαξίμου θα ήθελε να αποφύγει πριν από την τελική ευθεία για τις εκλογές.

Η «ενεργειακή καταιγίδα» της Βενεζουέλας και ο λογαριασμός στην Ελλάδα

Ενώ το Μαξίμου εστιάζει στη διπλωματική στήριξη των ΗΠΑ, οι οικονομολόγοι στην Αθήνα μετρούν ήδη το κόστος των εξελίξεων στο Καράκας. Η αμερικανική εισβολή στη χώρα με τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα παγκοσμίως συνιστά μια άμεση απειλή για την ελληνική τσέπη. Παρά το γεγονός ότι η αγορά «προεξόφλησε» τη σύγκρουση, οι τιμές του Brent δείχνουν ήδη τάσεις ανόδου προς τα 65 δολάρια το βαρέλι, πυροδοτώντας φόβους για νέες ανατιμήσεις στα καύσιμα.

Η ανησυχία για την ελληνική οικονομία εντοπίζεται κυρίως στο diesel, καθώς το βαρύ αργό της Βενεζουέλας είναι κομβικό για την παραγωγή του. Μια παρατεταμένη διαταραχή στην εφοδιαστική αλυσίδα της Καραϊβικής θα πιέσει τα περιθώρια διύλισης στην Ευρώπη, μεταφέροντας το κόστος απευθείας στις αντλίες και το κόστος μεταφορών.

Η «καυτή» αντλία των μπλόκων: Όταν η Βενεζουέλα φτάνει στον Θεσσαλικό κάμπο

Ενώ το Μαξίμου μετράει το πολιτικό κόστος από τη δυσαρέσκεια των αγροτών, η γεωπολιτική σκακιέρα στη Βενεζουέλα έρχεται να ρίξει «λάδι στη φωτιά» των... κινητοποιήσεων. Πως; Με το Brent να καταγράφει ήδη ανοδικές τάσεις στις αρχές του 2026 και τις ανησυχίες για διακοπές στον εφοδιασμό να αυξάνονται, η τιμή του αγροτικού diesel μπορεί να γίνει ρυθμιστής των εξελίξεων στα μπλόκα.

Για τον Έλληνα παραγωγό, που ήδη ζητά αφορολόγητο πετρέλαιο και πλαφόν στο ρεύμα, κάθε δολάριο που προστίθεται στη διεθνή τιμή λόγω της κρίσης στη Βενεζουέλα μεταφράζεται σε αδυναμία επιβίωσης. Στην κυβέρνηση επικρατεί νευρικότητα, καθώς η «ενεργειακή καταιγίδα» που έρχεται απειλεί να ακυρώσει κάθε προσπάθεια διαλόγου. Όπως λένε χαρακτηριστικά, «δεν μπορείς να μιλάς για αποκλιμάκωση όταν η αντλία παίρνει φωτιά από γεγονότα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού».

Το TikTok, ο «Dating Coach» και η ψηφιακή παγίδα του Πιτσιλή

Οι «hackers» της ΑΑΔΕ φαίνεται πως βρήκαν το νέο τους αγαπημένο πεδίο δράσης στα social media, αποδεικνύοντας ότι ο αλγόριθμος της Ανεξάρτητης Αρχής δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε influencers και «δασκάλους» του φλερτ. Αυτή τη φορά, στο στόχαστρο βρέθηκε ένας TikToker που υποσχόταν να «αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο φλερτάρουν μια γυναίκα» σε περισσότερους από 2.000 πελάτες, ξεχνώντας όμως να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος απέδιδε τον ΦΠΑ.

Η επιχείρηση είχε όλα τα στοιχεία αστυνομικής ταινίας. Οι ελεγκτές, αφού εντόπισαν τη δράση του «coach» μέσω των ψηφιακών ιχνών που άφηνε για πέντε χρόνια, αποφάσισαν να γίνουν οι ίδιοι «μαθητές». Στελέχη της ΑΑΔΕ παρεισέφρησαν αφανώς σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, όπου διεξαγόταν επ' αμοιβή σεμινάριο, και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για την έφοδο. Το αποτέλεσμα; Μια βροχή προστίμων για μη έκδοση αποδείξεων και μια υπόθεση φοροδιαφυγής που αγγίζει τα 300.000 ευρώ.

Η περίπτωση αυτή δεν είναι απλώς ένα ακόμη «λαβράκι». Είναι το μήνυμα ότι η εποχή του αδήλωτου χρήματος μέσω TikTok και Instagram τελειώνει. Με τα νέα ψηφιακά εργαλεία να «χτενίζουν» ιστοσελίδες και τραπεζικούς λογαριασμούς σε βάθος πενταετίας, ο συγκεκριμένος dating coach θα χρειαστεί πλέον πολύ πιο πειστικά επιχειρήματα για να γοητεύσει την Εφορία, η οποία, όπως αποδείχθηκε, δεν «μασάει» από coaching και ψηφιακές υποσχέσεις.

Η «ασφαλιστική» δίαιτα του ΟΤΕ και το τέλος του διακριτικού τίτλου

Σε τροχιά πλήρους διοικητικής αναδιάταξης παραμένει ο ΟΤΕ, με το υπουργείο Ανάπτυξης να δίνει και τυπικά το «πράσινο φως» για τη συγχώνευση με απορρόφηση της θυγατρικής «ΟΤΕ Ασφάλιση». Η απόφαση της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου, που αναρτήθηκε στη Διαύγεια, είναι τελευταίο βήμα για τη διαγραφή της εταιρείας από το ΓΕΜΗ.

Η κίνηση αυτή εντάσσεται στη στρατηγική του ομίλου για ενοποίηση και απλοποίηση της δομής του, καθώς οι δραστηριότητες της ασφαλιστικής πρακτόρευσης ενσωματώνονται πλέον απευθείας στον μητρικό οργανισμό. Στο παρασκήνιο, η αγορά διαβάζει αυτή την κίνηση ως μια προσπάθεια συγκέντρωσης δυνάμεων και μείωσης του λειτουργικού κόστους, την ώρα που ο τηλεπικοινωνιακός γίγαντας αναζητά νέες συνέργειες σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Με την απορρόφηση αυτή, ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών της Ελλάδος ισχυροποιεί τον έλεγχο στις παράπλευρες δραστηριότητές του, κλείνοντας έναν κύκλο που ξεκίνησε με την απόφαση του διοικητικού του συμβουλίου. Πλέον, ο διακριτικός τίτλος «ΟΤΕ ΑΣΦΑΛΙΣΗ» περνά στην ιστορία, με τις υπηρεσίες να συνεχίζονται κάτω από την ομπρέλα της μητρικής, σε μια προσπάθεια για πιο ευέλικτο και αποτελεσματικό management.

Η «νέα κανονικότητα» της ακρίβειας και το στοίχημα του 2026

Το 2025 έκλεισε για τα ελληνικά νοικοκυριά ως η περίοδος που εδραίωσε μια επώδυνη «αναγκαστική προσαρμογή». Παρά τη σχετική συγκράτηση του πληθωρισμού στο 2,5%, η συσσωρευμένη πίεση της τετραετίας 2021-2025, με τις τιμές να έχουν εκτιναχθεί συνολικά κατά 17,3%, άλλαξε ριζικά τον καταναλωτικό χάρτη. Οι πολίτες δεν αναζητούν πλέον την «καλή τιμή», αλλά «μία τιμή που μπορούν να αντέξουν», στρεφόμενοι μαζικά στα προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας, που αγγίζουν πλέον το 28% της αγοράς.

Το τέλος του πλαφόν στο περιθώριο κέρδους τον περασμένο Ιούνιο επανέφερε την πλήρη ελευθερία τιμολόγησης, προκαλώντας επιφυλάξεις για την ικανότητα αυτορρύθμισης της αγοράς. Την ίδια στιγμή, το εκρηκτικό κόστος στέγασης και η ακριβή ενέργεια λειτουργούν ως «αιμορραγία» για το διαθέσιμο εισόδημα, ναρκοθετώντας όχι μόνο την κατανάλωση αλλά και το δημογραφικό.

Για το 2026, οι ελπίδες για αποκλιμάκωση βασίζονται στην υποχώρηση του ενεργειακού κόστους. Ωστόσο, η σταθερότητα που όλοι προσδοκούν δεν θα έρθει μέσω της αδράνειας. Η αγορά εισέρχεται σε ένα έτος μετάβασης, όπου η σύνεση και η αυξημένη ευαισθησία στις τιμές θα αποτελούν τα μόνιμα χαρακτηριστικά της «νέας» ελληνικής πραγματικότητας.